ゞ（≧ε≦*）-*-~~【LOVe LOVE AKAME】~~-*-(ノ≧∇≦)ノ

เสียงเคาะประตูดังไม่เบานักจากหน้าห้องแต่เจ้าของห้องก็ทำแค่ปรายสายตามองต้นเสียงแล้วก้มลงมองหน้าจอLap topบนโต๊ะเงียบไม่ถึงอึดจัดเหมือนคนนอกห้องจะร้องว่าเขาไม่สนใจจึงเคาะดังกว่าเดมแล้วเปิดประตูพรวดเขามาทันทีเจ้าของห้องส่งสายตาปรามไปให้

 

"ขอประทานโทษค่ะคุณยูอิจิพอดีมันเป็นเรื่องร้อนฉันเลยต้องรบกวนคุณแต่เช้าแบบนี้"หญิงสาวเลขายูอิจิก้มหัวจนถึงเขาก่อนจะเงยหน้าพูดด้วยน้ำเสียงรีบร้อนไม่แพ้ใบหน้า

 

"มีเรื่องอะไร"ยูอิจิถอนหายใจหนักนี่เขายังไม่ได้นอนมาทั้งคืนเจ้าพวกร่วมคณะจอมจู้จี้มีเรื่องอะไรอีกหล่ะ

 

"คือเมื่อเช้าพนักงานโรงแรมพบคุณยามาชิตินอนสลบอยู่ข้างสระค่ะดูเหมือนตกน้ำแต่ก็ขึ้นมาอยู่ขอบสระนะค่ะทางโรงแรมก็ไม่ทราบเหมือนกัน"ยูอิจิกระตุกไปกับคำร่างสูงทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ทำไมเช้านี้โทโมะยังอยู่ที่สระนั้น

 

"แล้วไงเกี่ยวอะไรกับฉัน"ท่าทางนิ่งของยูอิจิทำเอาเลขาสาวอยากทึ้งหัวไม่ใช่เธอไม่เคยได้ยินเรื่องของสองคนนี้เมื่อไหร่แถมเมื่อวานก็เห็นเต็มตาถ้าทราบเรื่องว่ายามะพีไม่สบายแล้วไม่แจ้งเดี๋ยวเธอก็โดนเล่นงานอีก

 

"ทางโรงแรมเห็นว่าคุณเป็นคนเดียวที่รู้จักเขาและติดต่อได้ตอนนี้เลยให้ดิฉันมาแจ้งค่ะ คุณยามาชิตะตอนนี้ไม่สบายหนักหมอตรวจอยู่ค่ะ"ยูอิจิตัวเริ่มร้อนเมื่อคิดว่าโทโมะอาจไม่สบายหนักเพราะการกระทำของเชาเมื่อคืนความรู้สึกผิดก็เริ่มเกาะกินไปทั้งตัวความร้อนรนในใจก็พรุ่งสูงอย่างห้ามไม่อยู่

 

"ที่ไหน"หญิงสาวทำหน้าประหลาดใจเมื่อยูอิจิถามขึ้นเฉยทั้งที่เมื่อกี้ยังนิ่งอยู่เลย

 

"ฉันถามว่าที่ไหน"ยูอิจิถามย้ำเสียงหนักจนเธอสะดุ้งรีบตอบ

 

"ที่ห้องพยาบาลของโรงแรมค่ะ"ยังไม่ทันสิ้นเสียงหญิงสาวดียูอิจิก็วิ่งออกจากห้องไปทันทีเธอก็ได้แต่งงการกระทำของเจ้านายเมื่อกี้ยังนั่งนิ่งอยู่เลยแล้วอยู่ก็พรวดพราดออกไปซะงั้น

 

ยูอิจิวิ่งจนถึงป้ายหน้าห้องที่เขียนว่าห้องพยาบาลเปิดเข้าไปอย่างไม่ลังเลบนเตียงมีร่างผิวสีน้ำผึ้งนอนอยู่ยูอิจิมองอยู่แค่หน้าประตูก็รับรู้ได้ว่ายามะพีซีดเซียวเพียงใดข้างกายมีขวดน้ไเกลือเจาะอยู่เเละคุณหมอที่หันมาสบตายูอิจิเพียงแวบเดียวก็ตรวจยามะพีต่อ ยูอิจิเดินเข้าไปยืนอยู่มุมห้องมองดูคุณหมอตรวจนู่นตรวจนี่ผ่านไปไม่นานคุณหมอก็ถอนหายใจมองหน้ายูอิจิพร้อมรอยยิ้มบาง

 

"คุณคงเป็นนากามารุ ยูอิจิยินดีได้พบครับผมไอบะ มาซากิเป็นหมอประจำโรงแรมที่นี่หน่ะครับ"ยูอิจิโค้งน้อยๆให้ไอบะเป็นการตอบรับมองดูร่างสีน้ำผึ้งที่ยังหลับไม่ได้สติไอบะก็เข้าใจ

 

"ดีนะครับที่ไม่ได้เป็นปอดบวมถ้ายามาชิตะคุงอยู่ในสภาพนั้นนานอีกนิดได้เป็นแน่ แต่ตอนนี้ไข้ก็ขึ้นสูงอยู่แต่ไม่น่าเป็นห่วงเท่าไหร่แล้วหล่ะครับ"ไอบะบอกเสียยืดยาวยูอิจิก็พยักหน้าเงียบไม่พูดอะไรแล้วเลขาสาวประจำตัวเขาก็เปิดประตูห้องเข้ามา

 

"คุณยูอิจิ วันนี้นัดตอนสิบโมงจะทำยังไงดีค่ะ"หญิงสาวถามอย่างกล้าๆกลัวๆ

 

"เธอก็ไปแทนหล่ะกันอธิบายอะไรก็อธิบายไป"ยูอิจิตอยไม่หยี่ระเดินเข้าไปใกล้เตียงไล้ข้อนิ้วกับเเก้มสีซีด หญิงสาวหน้าเหยเกแต่ก็ตอบรับโดยดีแล้วเดินออกไปเเล้วเธอจะบอกยังไงเธอก็ไม่อยากรบกับตาแก่จู้จี้พวกนั้นนัดหรอกนะ

 

"แล้วผมต้องทำอะไรบ้าง"

 

"ต้องคอยดูแลใกล้ชิดอย่าให้ตัวชื้นไม่งั้นไข้จะสูงกว่าเดิมเช็ดตัวเขาบ่อยๆจะได้ลดไข้นะครับ ส่วนเรื่องยาเดี๋ยวผมจะให้พยาบาลจัดมาให้เขาฟื้นเมื่อไหร่ก็ค่อยให้ทานนะครับ ไม่มีอะไรแล้วผมขอตัว"ไอบะค้อมตัวเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มบาง ยูอิจิเดินตามไปส่งไอบะถึงประตูห้องคุยกันอีกไม่นานก็กลับมานั่งข้างเตียงยามะพี

 

"ทำไมนายถึงไปอยู่ตรงนั้น ทำไมไม่กลับห้อง ทำไมปล่อยให้ตัวเองไม่สบายแบบนี้"เสียงพึมพำถามคนที่นอนสลบเบาๆ

 

เสียงเปิดประตูเข้ามาอีกรอบปรากฏร่างเลขายูอิจิก็เลิ่กคิ้วเป็นเชิงถามว่ามีอะไรอีกจนเธออดจะค้อนไม่ได้เวลาไม่ใช่งานนี่ไม่อยากเห็นหน้ากันเลยนะค่ะ"ดิฉันเอาเสื้อโค้ทตัวนี้มาคืนคุณยามาชิตะค่ะตอนที่พนักงานไปเจอคุณเขานอนอยู่ข้างสระเขากอดเสื้อโค้ทตัวนี้ไม่ปล่อย"หญิงงสาวพูดไปเรื่อยแต่ความรูสึกตีเข้ากลางแซกหน้ายูอิจิอย่างจังเมื่อจำได้ว่าเสื้อโค้ทตัวนั้นคือตัวที่เขาปัดความหวังดีของยามะพีไปอย่างไม่ใยดี

 

ยูอิจิรับเสื้อโค้ทตัวนั้นไว้ความชื้นที่เสื้อยังคงสัมผัสได้ก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดในจิตใจเมื่อคิดได้ว่าโทโมะคงนอนอยู่ตรงนั้นทั้งคืนกอดเสื้อที่เขาเขวี้ยงมันอย่างไม่ใยดีไว้ ไม่เขาจะใจอ่อนกับโทโมะในเรื่องแค่นี้ไม่ได้ในเมื่อเาจะตัดแล้วก็ต้องตัดให้ขาดเขาไม่อยากเจ็บแบบเดิมซ้ำๆอีก

 

"ขอบคุณมีอะไรอีกไหม"

 

หญิงสาวค้อนให้ทีนึงเมื่อเจ้านายไล่"ไม่อะไรแล้วค่ะ ดิฉันจัดการเรื่องหุ้นส่วนคนอื่นเรียบร้อยแล้วนะค่ะไม่มีอะไรก็ขอตัวค่ะ"หญิงสาวไม่รอให้ยูอิจิไล่ซ้ำก็อีญเชิญตัวเองออกจากห้องไป

 

ยูอิจิกำเสื้อในมือแน่นมองสลับกับร่างที่สลบไสลบนเตียงความเจ็บที่เขาก็ไม่รู้มาจากไหนประดังเข้ามาจนตัวชาแทบลุกไม่ขึ้น ยูอิจิจมอยู่กับห้วงคิดตัวเองเนิ่นนานก่อนจะสะบัดหัวแรง ไม่คิดเขาจะไม่คิดเขาจะมาดูแลโทโมะเพียงเพราะเขาเป็นต้นเหตุให้ไม่สบายไม่มีอะไรนอนจากนั้น ยูอิจิตัดสินใจไปเอางานมานั่งทำในห้องพยาบาลนี้

 

เวลาผ่านไปจากเช้าเป็นสายจากสายเป็นเย็นตอนนี้เวลาเลยมาค่อนวันแล้วร่างบนเตียงก็ไม่มีท่าทีจะตื่นมีแค่ดิ้นไป-มและบ่นมาร้อนเหนียวตัวบ่อยๆยูอิจิก็ทำหน้าที่ที่ได้ดียิ่งทั้งเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ร่างบางแม้ว่าไอบะจะส่งพยาบาลมาทำให้แต่ยูอิจิก็แค่ปฏิเสธและยืนยันที่จะทำเองโดยให้เหตุผลกับตัวเองว่าแค่รู้สึกผิด

 

เวลาล่วงเข้ากลางคืนแล้วยูอิจิสะบัดคอตัวเองไล่ความเมื่อยจากการทำงานหน้าจอนานมองไปยังเตียงที่ยามะพีนอนอยู๋ก็เห็นเจ้าของเตียงกอดร่างตัวเองแน่นกระชับผ้าห่มให้คลุมตัวมากขึ้นเหมือนต้องการความอบอุ่นปากอิ่มพึมพำแค่ว่าหนาว

 

ยูอิจิเดินไปหยุดข้างเตียงมองร่างบางที่ตัวสั่นด้วยความรูสึกยังไไม่มีใครรู้นอกจากตัวเอง ตัดสินใจล้มตัวลงนอนข้างยามะพีนึกขอบใจที่คาเมะออกแบบให้ห้องพยาบาลไม่เหมือนห้องพยาบาลแบบนี้เหมือห้องหรูในโรงแรมไม่มีผิดเตียงเลยมีขนาดที่ใหญ่พอที่จะให้เขาเบียดตัวลงไปนอนกับยามะพีบางอิ่มยังคงพึมพำคำเดิมซ้ำๆจนบางสิ่งเริ่มแปลกไปเหมือนเขาได้ยินโทโฒะเรียกชื่อเขา

 

"ยู..เราหนาวจัง"

 

"ยู..จะไปไหนอย่างทิ้งเราไปนะ"

 

"ขอโทษเราขอโทษเราขอโทษจริงๆให้อภัยเราได้ไหม"

 

"ฮึก..ยูเรารักยูนะรักได้ยินไหม"

 

"ทำไมยูใจร้ายกับเราขนาดนี้..ฮึก..ยู"

 

แต่ละประโยคช่างบาดใจยูอิจินักตอนนี้โทโมะจะให้เขาทำอะไรได้อีกเขาอยากจะเขย่าร่างนั้นถามให้สั่นครอนแต่ที่ทำเพียงแค่ปาดน้ำาตาออกจากแก้มซีดนั่นและดึงตัวยามะพีเข้าสู่อ้อมอกกอดเอาไว้แน่นคลายความหนาวให้แก่ร่างบางและยามะพีวาดแขนพาดบนตัวยูอิจิซุกตัวเข้าหาอกอุ่นด้วยความรู้สึกถึงความอบอุ่นที่คุ้นเคยแล้วหลับสนิทไปอีกครั้ง

 

-ฉันไม่ได้ใจอ่อนโทโมะ ฉันแค่รู้สึกผิดเท่านั้น-ยูอิจิบอกกลับตัวเองก่อนจะข่มตาตัวเองให้ปิดลงไม่มองภาพยามะพีที่กอดเขาแน่นไม่อยากมองภาพที่ยามะพีกำลังยิ้มบางๆกับอ้อมอกเขาเขาไม่อยากมอง......

 

*************************************

 

คลับชั้นสูงของตระกูลคาเมนาชิที่ตอนี้ห้องVIPถูกจับจองด้วยเพื่อนสนิทเจ้าของคลับแต่เจ้าของคลับไม่ได้ยินดีไปกับมันเลยเมื่อเพื่อนของเขาสองคนกำลังดื่มเหล้ากันต่างน้ำไม่พูดไม่จาโทรมาหาเขาสั้นว่าจะมา พอมาถึงไม่มีการทักทายพวกมันแค่สั่งเหล้าและก็ซดกันเข้าไปไม่พูดอะไรซักคำ มีแต่บรรยากาศทะมึนที่แผ่ออกมารอบตัวจนเขาต้องมองลอบไปยังมุมห้องเพื่อขอความเห็นจากเพื่อนอีก2คนที่คนหนึ่งทำหน้าเหมือนคนทั้งโลกผิดที่ลากมันมากจากแฟนมาเจอกับหน้าเหียกของเพื่อน อีกคนที่ดื่มๆสบายไม่สนใจบรรยากาศใบในห้อง จุนก็ลงความเห็นเองว่าเขาต้องเป็นคนจัดการเองซินะเหล้าก็ของเขา คลับก็ของเขาพวกมันมาพึ่งใบบุญแล้วทำไมเขาต้องรับกรรมจัดการอีกว่ะ

 

"เฮ้ย!!! ไอ้จินไอ้ยูพวกแกจะดื่มกันอีกนานไหมเหล้าร้านฉันมีจำกัดนะเว้ยแม่งของไม่ใช่ถูกดื่มกันเหมือนน้ำอีก"

 

"ฉันมีเงินจ่าย"เสียงห้าวตอบไม่หยี่ระแต่คำพูดมันทำเอาจุนเส้นกระตุกมัน พยายามนับหนึ่งถึงสิยในใจคิดซะว่ามันกำลังหงุดหงิดมันกำลังบ้าเขาไม่ให้ถือสาคนบ้า

 

"เออ...รู้มีเงินแต่ฉันไม่มีเหล้าให้พวกแกดื่มแบบนี้ทั้งคืนหรอกนะ จินแกไม่รีบกลับบ้านว่ะป่านนี้คาเมะรอแกอยู่ไม่ใช่หรอ"จุนเดินไปคว้าแก้วออกจากมือจินและยูอิจิแต่ก็โดนดึงคืนไปแทบทัที

 

จินสูดลมหายใจลึกก่อนจะแค่นหัวเราะออกมา"เหอะ...คาซึยะหน่ะหรอจะรอป่านนี้ไปเที่ยวอยู่กับซากุราอิโชมีความสุขไปแล้วไม่มาสนใจหรอกว่าฉันกลับหรือยัง"เสียงที่เจือด้วยความน้อยใจจนเพื่อนฟังออก

 

"กับโชอ่ะนะๆไม่มีไรหรอกแก็คิดมาก"จุนอยากจะหัวเราะเมื่อรู้ว่าจินมันหึงใครเชื่อเด็ดว่าไม่มีทาง

 

"แกไม่เป็นฉันไม่รู้หรอก"จินปรายตาคมมองจุนจนจุนมันขนลุกเออขนาดเพื่อนปลอบมันก็ยังฟาดหัวฟาดหางใส่ไม่สนใจก็ได้ว่ะ จุนคิดได้แบบนั้นก็เดินไปนั่งข้างเรียวใช้ขาสกิะขาเรียวให้เอาลงจากโซฟาจนมันค้อนให้ที

 

"คนอย่างอาคานิชิ จินก็มีวันโดนทิ้งเหมือนกัน"ยูอิจิที่กำแก้วในมือเเน่นมองตาจินเยาะเย้ย

 

"เหอะ..เรื่องของฉันหน่ะไว้ก่อนมาคุยเรื่องนายดีกว่า"จินพูดด้วยเสียงที่เข้มข้นขึ้นหรี่ตามองยูอิจิ"ฉันก็ไม่ได้อยากยุ่งเรื่องของนายหรอกนะมันเป็นเรื่องของนายเป็นเรื่องคนสองคน แต่ครั้งนี้นายทำเกินไปอย่าคิดว่าเรื่องนี้ฉันไม่รู้ ยังดีที่คาซึยะยังไม่รู้ไม่งั้นนายอาจจะไม่ได้มานั่งเฉยๆแบบนี้ โทโมะเป็นน้องฉันฉันก็รักของฉันถ้านายทำเขาเจ็บเกินไปฉันบอกได้เลยยู นายจะเสียใจ"เสียงทุ้มที่ไม่มีแววล้อเล่นจริงจังทั้งสายตาและน้ำเสียง

 

"แต่ฮิโรกิรู้เเล้วทั้งเรื่องที่นายทำที่โรงแรมคาเมะกับเรื่องที่สระน้ำเขาฝากมาบอกนายด้วยว่าอย่าคิดว่าเรื่องนี้จะจบง่ายๆแล้วนายจะเสียใจ"เรียวพูดขัดขึ้นมามองยูอิจิที่ไมได้ใส่ใจกับคำพูดเขาและจิน

 

"งั้นก็ฝากไปบอกให้เพื่อฮิโรกิเลิกยุ่งกับฉันเสียที"คำพูดที่แฝงแววเจ็บปวดมันทำให้เพื่อนที่เหลือถอนหายใจในเมื่อรักกันแล้วทำไมต้องทำให้เจ็บกันทั้งสองฝ่ายด้วยแต่ทุกคนก็เข้าใจยูอิจิเป็นใครก็คงให้อภัยกันไม่ได้ง่ายๆ

 

"ไอ้ยูฉันจะบอกไว้ความรักมันไม่เหตุผลหรอกนะนายอย่าหาเหตุผลร้อยแปดขึ้นมาเพื่อทำให้ทั้งตัวเองและคนที่รักเจ็บลองถามใจตัวเองดูว่าจริงๆแล้วนายคิดยังไงอย่าทิฐิไม่อย่างนั้นนายจะเสียอะไรอีกเยอะ"จินพูดเรียบๆเพื่อนทุกคนพยักหน้าตาม

 

"แล้ถ้าเป็นนายหล่ะจินนายยอมได้หรอนายอภัยได้หรอถ้าคาเมะทำแบบนั้นกับนาย"ยูอิจิถามขึ้นทันทีที่จินเอ่ยจบซึ่งทุกคนในที่นั้นก็อึ้งไปเมื่อตอบได้ว่าถ้าเป็นจินเรื่องมันคงรุนแรงกว่านี้หลายเท่านักคาเมะคงต้องเจ็บเจียนตายเพราะจินไม่ใช่พวกอารมณ์เย็นแต่ร้อนยิ่งกว่าไฟ

 

"คงจะอภัยให้ไม่ได้แต่ฉันจะไม่ปล่อยคาซึยะไปแน่เพราะเขาเป็นของฉัน ฉันต้องทำให้เขากลับมาไม่ว่าวิธีใดก็ตาม"จินก็ตอบได้ทันทีโดยไม่ต้องคิดเพราะจินคิดแบบนั้นจริงๆเขาจะไม่มีวันปล่อยมือคาเมะไปแม้ว่าร่างบางจะต้องการไปจากเขาแค่ไหนเขาก็จะรั้งไว้

 

"ยูแกอย่าให้เรื่องทกอย่างมันยากไปกว่านี้เลย นายลองถามใจตัวเองดูอย่างที่จินมันบอกว่าจริงๆแล้วนายต้องการจะทำยังไงต้องการทำร้ายตัวเองกับคนที่ตัวเองรักไปเรื่อยหรอ"เรียวพูดเสริมขึ้นตบบ่ากว้างของยูอิจิ

 

"พวกนายไม่เป็นฉันพวกนายไม่รู้หรอก"

 

"พวกฉันไม่รู้แต่พวกฉันจะไม่ทำแบบที่นายทำแน่ยูอย่าให้ทุกอย่างสายเกินไป"โคคิยกแก้วเหล้าชนกับยูอิจิเบา"นายเจ็บมามากแล้วอย่าให้เวลาของความสุขมันหายไปมากกว่านี้เลย"

 

....................................

 

.................

 

จินเลี้ยงรถเข้าสู่คอนโดหรูกลางเมืองเหลือบตามองนาฬิกาก็เห็นว่ามันล่วงเข้าสู่วันใหม่ๆแล้วพวกเขาใช้เวลาในการพูดเตือนสติยูอิจิก็ไม่รู้มันจะได้ผลแค่ไหนมันจะคิดได้มากแค่ไหนเขาก็ได้แค่มองอยู่จากวงนอกคนที่จำให้เรื่องมันง่ายขึ้นมีแต่ยูอิจิ แต่ตอนนี้จะไปว่ายูอิจิมันก็ไม่ได้ในเทื่อตอนนี้เขาก็มีความคุกรุ่นอยู่เต็มอกไม่รู้ว่าป่านนี้คาซึยะจะกลับมาหรือยังหรือยังสนุกอยู่ซากุราอิโชโทรศัพท์เขาก็โมโหจนเขวี้ยงมันพังไปแล้วหลังจากคุยกับคาซึยะครั้งสุดท้ายที่โทรมาบอกว่าจะไปกับซากุราอิ ความพลุ่งพล่านมันแน่นอยู่เต็มอกจนจินไม่รู้จะทำยังให้มันเย็นลงบอกให้ยูอิจิเย็นแต่เขากับเย็นไม่ได้มันก็เหมือนกับที่ทุกคนนึกคำตอบได้ทันทีว่าถ้าเป็นเขาจะทำยังไงเรื่องราวมันจะเป็นยังไง เขามันพวกอารมณ์รุนแรงจนเป็นสันดาน ตั้งแต่มาเจอคาซึยะเขาก็คิดว่ามันลดลงแต่ไม่คิดว่ามันจะมากขึ้นเมื่อมาเจอสถานการณ์แบบนี้

 

จินบีบพวงมาลัยแน่นคลายความอึดอัดให้ใจตัวเองเย็นลงยังไงมันก็เป็นแค่ความหวงส่วนตัวที่คาซึยะไม่รับรู้เขาจะไปสาดอารมณ์เหล่านี้ใส่คาซึยะไม่ได้ ในเมื่อคาซึยะบอกว่าไม่อะไรก็ต้องไม่มีอะไรความเชื่อใจกันเป็นสิ่งสำคัญและจินจะรักษาสิ่งนั้นไว้ไม่ทำร้ายคาเมะเพราะอารมณ์ตัวเอง จินสูดลมหายใจลึกกดความพลุ่งพล่านในใจตัวเองให้ลึกลงที่สุดก่อนจะก้าวลงจากรถไป

 

จินกดรหัสหน้าห้องก่อนจะบิดลูกบิดประตูเพียงนิดไอกระความเย็นก็แทรกตัวออกมาจากประตู หรือคาซึยจะกลับมาแล้วจินเปิดประตูให้กว้างขึ้นแต่ทั้งห้องก็มีแต่ความมืดมิดจินก็คิดว่ามันคงจะเป็นแอร์ที่เขาลืมปิดไว้ก็ได้จินเดินไปทิ้งตัวลงบนโซฟาโยนเสื้อนอกส่งไว้แถวนั้นพาดขาวางบนเตี้ยหน้าโซฟาหลังกำลังจะเอนสนิทกับพนักพิงไฟก็สว่างพรึบ

 

"คุณจินไปไหนมาครับ"เสียงเรียบสนิทของคาเมะดังขึ้นหลังจินที่หันมามองทันควันแทบจะเวลาเดียวกับไฟสว่าง

 

"ผมถามคุณจินอยู่นะครับ"คาเมะเดินเข้ามาเกือบจะชิดเบาะกลิ่นเหล้าที่ฟุ้งจากตัวจินมันก็บอกได้ทันทีว่าคนร่างสูงไปทำอะไรมา

 

"คาซึยะกลับมาแล้วหรอ"จินดึงความตกใจตัวเองกลับมาเมื่อเห็นหน้าสวยๆของคาเมะความน้อยใจที่ไหนก็ไม่รู้มันตีตื้นขึ้นมาใครกันแน่ที่ควรถามว่าไปไหนมา แต่จินก็ทำเพียงแค่เมินหน้าร่างบางแกล้งหยิบรีโมทมากดช่องทีวี รีโมตโดนดึงจากมือแล้วกดปิดทันทีที่มันพึ่งจะเปิดแต่จินก็ไม่ใส่ใจนั่งนิ่งมองรอบห้องที่ไม่ใช่หน้าคาเมะ

 

"คุณจินไปดื่มมาหรอครับแล้วทำไมไม่บอกผม"คาเมะอยากจะเขวี้ยงรีโมตใส่หน้าหล่อๆนั้นกล้าดียังมาเมินเขาแบบนี้แต่ที่ทำก็คือเขวี้ยงมันลงข้างตัวจิน แล้วก็ได้สายตาตำหนิกลับมาจนอารมณ์คาเมะแทบควบคุมไม่อยู่รู้ไหมว่าเขาเป็นห่วงแค่ไหนที่อยู่จินก็หายไปกลัวแค่ไหนคุณจินรู้ไหม

 

"ในเมื่อคืนนี้คาซึยะกลับช้า จินก็มีสิทธิ์ที่จะกลับช้าใช่ไหม"

 

"กลับช้าผมไม่ว่าครับแต่ผมบอกคุณจินไปแล้วว่าผมไปไหนที่คุณจินไม่บอกรู้ไหมว่าผมเป็นห่วงแค่ไหนโทรเข้าเครื่องคุณจินก็ไม่ติด โทรเค้าบ้านก็ไม่มีคนรับผมเป็นห่วงจนต้องยกเลิดนัดโชจังไปกลับมาหาคุณจินที่คอนโดก็ไม่เจอรู้ไหมว่าผมห่วงแค่ไหน ไม่รู้ว่าเป็นอะไรหรือเปล่าจะเกิดอุบัติเหตุไหมผมกลัวไปหมดรู้ไหม"เสียงที่ดังขึ้นเรื่อยๆและสั่นขึ้นเรื่อยๆตามแรงอารมณ์นำตาคลดเต็มหน่วยตาเรียวและมันก็ไหลลงมาอาบแก้มคาเมะทรุดตัวลงกับพิ้นสองมือปาดน้ำตาที่อาบเต็มสองแก้มแตมันก็ยังคงไหลต่อไปเรื่อย

 

"คาซึยะ"เสียงทุ้มเรียกอย่างหมดแรงเมื่อเห็นคาเมะร้องไห้เพราะตัวเขาเอง

 

"รู้ไหมว่าผมกลัวมากคิดไปพันแปดว่าคุณจินเป็นอะไรหรือเปล่าเกิดอะไรขึ้น ผมกลัวคุณจินเป็นอะไรไป"เสียงที่สั่นเครือยังคงไม่หยุดและดูท่ามันจะหนักขึ้นเรื่อยๆจนบีบหัวใจจินจนเจ็บ

 

จินมองคาเมะแล้วเจ็บในอกสั่นด้วยความรู้สึกผิดที่ทำให้คาเมะต้องร้องไห้ ความรู้สึกน้อยใจระเหยหาไปกับอากาศ แต่ความรู้สึกผิดกับความเจ็บปวดกับประดั่งเข้ามาไม่หยุด นึกโทษตัวเองอย่างที่สุดเมื่อคิดว่าคาเมะไม่ใสใจในเมื่อคาเมะเป็นห่วงเขาขนาดนี้จินดังคาเมะเข้าสู่อ้อมอกปลอบกอดร่างบางแน่นแม้จะมีกำปั้นเล็กทุบหลังเขาจนเจ็บแต่จินก็กอดไว้แบบนั้นกระซิบข้างหูบางซ้ำๆว่าขอโทษ

 

คาเมะขืนตัวเองออกเมื่ออาการสั่นหยุดลงเกลือกหน้าตัวเองกับเสื้อเชิ้ตจินเช็ดน้ำตาตัวเองแต่จินก็ยังคงกอดคาเมะไว้แน่นจนคาเมะต้องทุบหลังอึกแรงๆยังไงความผิดจินก็ยังไม่หมดโทษฐานทำให้เขาต้องเป็นห่วงจนหมดท่าแบบนี้ และมือคาเมะก็หนักพอที่จะให้จินปล่อยคาเมะจนมานอนโอดควรญบนโซฟาลูกหลังตัวเองป้อยๆ

 

"อย่าคิดนะครับว่าแค่ขอโทษแล้วผมจะหายโกรธทำไมคุณจินไม่โทรบอกผมว่าไปไหนโทรหาก็ปิดเครื่องอีกเป็นตายร้ายดียังไงก็บอกผมให้รู้บ้าง หรือว่าไปไหนที่บอกผมไม่ได้"มีความโกรธกรุ่นเจื่อมากับน้ำเสียงแต่จินก็คิดว่าดีว่าที่คาเมะจะร้องไห้เพราะนั่นมันทำจินเจ็บจนพูดแทบไม่ออก

 

"จินขอโทษ จินไปอยู่ที่คลับของจุนนั่นแหละไม่ได้ไปไหนไม่เชื่อถามไอ้ยูไอ้เรียวไอ้คิก็ได้ไม่ได้ไปไหน"จินรีบแก้ต่างหใตัวเองพันละวัน

 

"แล้วปิดมือถือทำไมครับ"คาเมะยังคงเค้นต่อ

 

"ก็แบบว่า...จินโมโหก็เลยทำโทรศัพท์พังไปแล้ว"ร่างสูงบอกอิดออดถ้าจะบอกถึงสาเหตุคิ้วเรียวขมวดฉับทันที

 

"พังหรอครับ..โกรธอะไรต้องไปลงที่สิ่งของหล่ะ"

 

"คือ..จินแค่โกรธที่คาซึยะจะไปกับนายซากุราอิอะไรนั่น แล้วจินก็น้อยใจที่คาซึยะปล่อยให้จินทานข้าวเย็นคนเดียว"เสียงงุงิของคนรักทำเอาความหมั่นไส้ในตัวจินเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวตัวก็ใหญ่ยังมาทำเหมือนเด็กอีก

 

"แค่นั้นหรอครับ..ผมบอกคุณจินแล้วนิครับแค่ไปทานข้าวไม่นานก็กลับโชจังเป็นพี่ชายผมนะครับ"คาเมะอยากจะทุบแรงๆบนไหล่หล่อนั่นซักทีหวงไม่เข้าเรื่องเลย

 

"มันไม่แค่นั้นนะจินไม่อยากให้คาซึยะไปกับใครทั้งนั้นแหละจินหวงของจินไม่ได้หรือ"จินใช้ความอ่อนโยนเข้ากอดคาเมะให้ลดอาการเดือดดาลลง และมันก็ได้ผลเรียกอาการหน้าขึ้นสีของคาเมะได้ทันที อย่าคิดนะว่ามาใช้เสียงอ่อน คำหวานนิดหน่อย อ้อมกอดอุ่นๆแบบนี้แล้วคาเมะจะยอมหน่ะ

 

"ไม่ต้องพูดเลยครับวันนี้โทษฐานทำให้ผมเป็นห่วงและร้องไห้..."คาเมะแกะมือจินที่กอดตัวเองอยู่เดินถอยหลังออกห่างจากร่างสูง"วันนี้คุณจินก็นอนคนเดียวเป็นการทำโทษนะครับผมจะไปนอนห้องของผม"จบประโยคคาเมะก็วิ่งฉิวเข้าห้องตัวเองกดล็อคเสร็จสรรพจนจินนึกเข่นเขี้ยวในใจตั้งแต่เหตุการณ์ที่จินจะปล้ำคาเมะกลางห้องทำงานคาเมะก็หลบหลีกเขาตลอดเลยไม่ขอนอนห้องตัวเองกแกล้งหลับไปทันทีเลยมันน่า...นัก

 

จินเลยได้แต่ส่ายหัวเดินเข้าห้องตัวเองไปไม่เป็นไหร่ในเมื่อคนรักเขายังไม่พร้อมเขาก็รอได้ แม้ใบหน้าที่ร้องไห้ของคาเมะจะติดตาจนเขาข่มตาหลับไม่ลงแต่เขาก็ได้สัญญากับตัวเองในคืนนี้ว่าจะไม่ทำให้คาเมะร้องไห้อีกเพราะเขาเจ็บหนบในใจเเม้ตอนน้ก็ยังไม่หาย แค่เขารู้ว่าคาเมะห่วงเขาเพียงใดแค่นี้เขาก็พอใจแล้ว เขาจะไม่ทำตัวงี่เง่าให้คาเมะเสียใจอีก

 

********************************************

 

คืนนี้ทุกคนมารวมตัวกันที่คลับของจุนเรียกได้ว่ามากันครบทีมจนจุนสงสัยว่าพวกมันเป็นทายาททางธุริกิจที่งานรัดตัวแต่ทำไมมันถึงขยันโผล่หัวมาที่คลับเขาบ่อยจริงหรืองานที่บริษัทน้อยเกินไปจนไม่คะนามือ เลยมีเวลาว่างแทบทุกคืนมานั่งเล่นในคลับของเขา

 

จุนกวาดสายตาไปรอบห้องมองจินที่มันนั่งกอดเอวน้องชายเขาไม่ปล่อยอยู่นั่นแหละน้องเขาก็อายจนเกินจะอายจากที่ปัดออกก็กลายเป็นให้มันกอดไว้แบบนั้นแหละหันไปนั่งคุยล่นกับยามะพีแทนไม่สนใจมือปลาหมึกที่จับหนึบหนับไว้ ถัดจากยามะพีก็เป็นอุจิที่มีบอดี้การ์ดตาห้อยกุมมือเรียวไว้หลวมๆแต่ปากกำลังหันไปด่าโคคิกับยูอิจิที่เล่นมุจตลกปัญญาอ่านบรรยากาศเหมือนจะเรียบง่ายไม่มีอะไรแต่จุนรู้สึกว่ามันกดดันเป็นที่สุด

 

ใครเข้ามาในห้องคงก้คงคิดว่าทุกคนสนุกสนานมเฮฮาแต่ความจริงแล้วมันอึดอัดจนเขาอยากจะออกจากห้องไปเสียเดี๋ยวนั้นเมื่อยูอิจิที่พยายามไม่ใส่ใจในตัวยามะพีละเลยทุกการกระทำที่ร่างบางมอบให้จนคาเมะและอุจิทนไม่ไหวส่งสายตาสาปแช่งยูอิจิเป็นระยะและพยายามดึงความสนใจของยามะพีมาที่ทั้ง2คนโดยไม่ใส่ใจใครอีกโดยเฉพาะรายแรกน้องชายเขาหน่ะจะลุกขึ้นต่อยยูอิจิไปหลายทีถ้าจินมันไม่ดกดเอวบางไว้เป็นการปรามคาเมะเลยทำได้แค่ฮึดฮัดปล่อยมันไปจุนเห็นแล้วอยากจะร้องโว้ยดังใครนัดพวกมันมาพร้อมกันหมดวันนี้คลับขายังจะเหลือรอดถึงวันพรุ่งนี้ใช่ไหมจะไม่มีระเบิดอารมณ์จากใครซักคนลงจะร้านพังก่อนใช่ไหม

 

เสียงโทรศัพท์ของใครซักคนดังขึ้นแทรกเสียงดนตรีขึ้นมาจนจุนต้องลอบถอนหายใจยูอิจิควักเจ้าเสียงที่มันร้องอย่างน่ารำคาญขึ้นมาเหมือนมันกำลังรบกวนแต่พอเห็นเบอร์หนาก็เปลี่ยนเป็นยิ้มจนเพื่อนงงยูอิจิกรอกเสียงรับเร็วๆ

 

"ว่าไงยูมิหรอ..ใช่ชั้นอยู่ที่คลับว่าไงนะได้รอเดี๋ยวนะไโต้ตอบกันอีกไม่กี่ประโยคก็วางสายลงยูอิจิหันมามองเพื่อนทุกคนที่มองมาอย่างอยากรู้

 

"เออ...เดี๋ยวมายูมิมาหาหน่ะ"ยูอิจิไม่คิดจะอธิบายว่ายูมิเป็นใครก่อนออกจากห้องก็ไม่วายทิ้งสายตาให้ยามะพีจนเพื่อนรักอีก2คนมือไม้กระตุกอย่าหาอะไรกระแทก

 

"เพื่อนคุณจินน่าฆ่าให้ตายนะครับ"เสียงเย็นบอกขึ้นอย่างเหลืออดมือก็ลูบหลังยามะพีไปพลางเมื่อรู้สึกได้ว่าเพื่อนหดหู่ลงทันที

 

"ยุมินี่ใครอีกหล่ะ"อุจิหันควับใช้สายตาดุถามคนรักจนเรียวต้องส่ายหน้า

 

"อันนี้ฉันก็ไม่รู้ นายรู้ไหมโคคิ"เรียวรีบโยนให้เพื่อนจนเพื่อนสะกิดปลายเท้าใส่มันไปที

 

"ฉันก็ไม่รู้นะแล้วจุนหล่ะ"เมื่อเรียวโยนมาเขาก็โยนต่อทันทีจุนเลยเป็นผู้รับภาระไปเมื่อหาคนโยนต่อไม่ได้

 

"พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันไม่เคยได้ยินไอ้ยูพูดถึงนะมันไม่มไรหรอกน่า"จุนพยายามพูดให้ทุกคนรู้สึกดีขึ้นแต่ยามะพีอยากจะบอกว่าเขารู้ผ้ญิงคนนั้นเป็นใครในเมื่อวันนั้นยูเป็นคนบอกเองว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นคนรักของยู

 

"ฉันก็อยากรู้เหมือนกันผู้หญิงคนนั้นพักในโรงแรมฉันแต่ยูอิจิเป็นคนจองด้วยชื่อหมอนั่น"คาเมะครุ่นคิดถ้ารู้ชื่อก็ยังพอสืยสาวได้อยู่หรอก

 

"โทโมะอย่าไปคิดมากเลยพี่ว่ายูมันไม่ได้จริงจงหรอกอาจจะเป็นแค่เพื่อน"จินปลอบใจน้องชายตัวเองที่หน้าตาทำเหมือนจะร้องไห้เข้าไปทุกทีหลังจากวันนั้นที่เขาไม่สบายเขาตื่นมาในอ้อมแขนยูอิจิที่ยูอิจิก็ไม่พูดอะไรแค่เดินออกจากห้องไปเงียบๆและหลังจากวันนั้นเขาก็ไม่ได้คุยกัยยูอิจิแม้จะพยายามเท่าไหร่จนมาวันนี้ที่คาเมะชวนมาเขาถึงตอบรับอย่างรวดเร็ว

 

"อืมมันไม่จริงจังหรอกมันก็เปลี่ยนคู่ควงบ่อยอยู่แล้ว"หลุดจากปากตัวเองไปโคคิก็อยากจะตบปากตัวเองตาย

 

"ไม่พูดก็ไม่มีใครว่าเป็นใบ้นะ"เรียวหันมาปรามพร้อมสะกิดขาโคคิคืนที่เมื่อกี้มันเตะเขา

 

"เราขอตัวไปห้องน้ำนะ"ยามะพีลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปจนเพื่อนรัก2คนมองหน้ากันเลิ่กลั่กไม่วายหันมาจ้องโคคิอย่างกินเลือดกินเนื้อที่พูดอะไรไม่คิดเลย

 

ยามะพีกวักน้ำเข้าหน้าแล้วถูแรงๆเก็บกลืนน้ำตาที่มันคิดจะไหลเข้าไปข้างในถ้ายูจะเฉยชากับเขาแบบนี้แล้วตอนนั้นมานอนกอดเขาไว้ทำไมให้เขาหลงคิดดีใจว่ายูคงให้อภัยเขาแล้ว แต่ตอนนี้มันยิ่งกว่าเมื่อก่อนเสียอีกยูแทบจะไม่มองหน้าเขาและกีดกันทุกวิถีทางที่จะเจอหน้าเขาแล้วอย่างนี้จะให้เขาทำยังไง ช่วงว่างที่มีน้อยนิดยูก็ปิดกั้นมันทุกทางแล้วเขาจะหาทางทำให้ยูใจอ่อนยังไงแล้วยังผู้หญิงคนนั้นอีก คนที่ยูบอกว่าเป็นคนรัก หรือยูจะไม่ได้รักเขาเเล้วจริงๆ

 

ยามะพีสะบัดหัวแรงไล่ความคิดทั้งหลายที่รังแต่จะให้ตัวเองเจ็บปวดลูบหน้าตัวเองช้าๆสำรวจความเรียบร้อยบนใบหน้าที่เมื่อกลับห้องไปแล้วจะไม่ทำให้เพื่อนรักทั้ง2คนเป็นห่วงก้าวเดินผ่านประตูออกจากห้องน้ำไปเดินตรงไปตามทางกลับสู่ห้องแต่ก็ต้องหลบกายมาซ่อนตรงมุมกำแพงเมื่อไม่ไกลจากประตูห้องของพวกเขายูอิจิกำลังยืนอยู่กับผู้หญิงคนั้นผู้หญิงที่ชื่อยูมิคนนั้น แต่ที่ทำให้ยามะพีแทบยืนไม่ไหวคือยูอิจิกำลังกอดผู้หญิงคนนั้นลูบหัวลูบหลังเธอด้วยท่าทางอ่อนโยนจนยามะพีต้องเอามือมากุมหัวใจไว้เมื่อมันเจ็บจนอยากตาย เขาไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงใดออกไปได้แต่กัดปากแน่นคลายความเจ็บปวดในใจทั้งที่มันไม่ได้น้อยลงเลย น้ำตาคลอเต็มสองหน่วยตากลมโตแต่มันไม่ได้ทำให้ภาพตรงหน้าพร่ามัวมันกับชัดขึ้นในสมอง ภาพที่ยูอิจิอ่อนโยนกับผู้หญิงคนนั้นท่าทางที่เหมือนยูจะรักผู้หญิงคนนั้น

 

ความเสียใจที่ก่อตัวจนเจ้าตัวแทบรับไม่ไหวพยุงตัวเองกับกำแพงไม่มีแรงแม้แต่จะก้าวเดินหนีไปได้แต่มองภาพตรงหน้านิ่งแล้วภาพสุดท้ายที่เข้าสู้ครรลองสายตาคือผู้หญิงคนนั้นกับยูอิจิจูบกันแล้วความเจ็บมันเกินจนทนไหวสมองและใจไม่อยากจะรับรู้อะไรอีกเขาได้ยินเสียงครางอย่างเจ็บปวดออกมาจากปากตัวเองก่อนทุกอย่างจะดับวูบไปพ้อมเสียงแว่วเข้ามาในหูเรียกชื่อเขา

 

"โทโมะ!!"คาเมะและอุจิที่ออกมาจากห้องมาตามยามะพีที่เห็นว่าหายไปนานเกินไปแล้วแต่ภาพที่เห็นคือยูอิจิกำลังจูบกับผู้หญิงคนนั้นและที่ไม่ไกลคาเมะเเละอุจิเห็นยามะพีที่มองมาอย่างเจ็บช้ำกับภาพนั้นแล้วล้มตัวลงกับพื้นทั้งสองวิ่งเข้าไปหายามะพีที่ล้มกระแทกพิ้นไม่เบานักส่งเสียงเรียกยามะพีก็ไม่ตอบสิ่งใดกลับมาเลยคาเมะเงยหน้ามองยูอิจิราวกับจะฆ่าให้ตายตะคอกถามเสียงลั่นไปทั้งทางเดิน

 

"ยูอิจินายทำอะไรลงรู้ตัวไหมทำไมนายเลวแบบนี้"คำกล่าวหายที่เรียกสีหน้าตึงจากเจ้าของชื่อแต่ที่มากกว่านั้นคือความตกใจมองร่างยามะพีที่สลบอยู่ในอ้อมแขนอุจิค้างเขาไม่รู้ว่ายามะพีอยู่ตรงนั้นและไม่ได้คิดว่ายามะพีจะมาเห็น หญิงสาวข้างกายมองอย่างตกใจอย่างไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

 

"นายมันเลวที่สุดจริงเสียดายที่พวกเราอุตส่าห์ยังอุตส่าห์เชื่อใจนายวันนี้นายทำให้ฉันรู้ว่าฉันคิดผิดไปมากเลย"คาเมะแถบจะเเล่นเข้าไปยูอิจิถ้าอุจิไม่ดึงไว้

 

"เกิดอะไรขึ้น"เสียงห้าวถามมากจากหลังยูอิจิพร้อมเพื่อนที่เหลอที่ได้ยินเสียงดังจึงรีบรุดออกมาดูแล้วจินก็มองค้างเมื่อเห็นน้องชายสลบอยู่ในอ้อมแขนอุจิ

 

"ฉันถามว่าเกิดอะไรขึ้น!!"จินตะคอกถามเสียงดังลั่นจนทุกคนในที่นั้นสะดุ้งกันหมดกวาดสายตามองโดยรอบ

 

"ถามเพื่อนคุณจินดีกว่าไหมครับว่าทำอะไรพวกผมพูดอกมันจะกระดากปากเสียงเปล่าๆ"คาเมะพูดพร้อมทำตาขวางให้ยูอิจิอย่างไม่ปิดบัง

 

"คาเมะเราพายามะพีไปโรงพยาบาลก่อนดีไหม"อุจิถามอย่างร้อนใจเมื่อเห็นว่าเพื่อนตัวเองไม่มีท่าทีที่จะรู้สึกตัวคาเมะหันมาพยักหน้า

 

"ฮิโระอุ้มไปที่รถเราก่อนนะเดี๋ยวเราไปเอากุญแจ"คาเมะวิ่งผ่านทุกคนกลับเข้าไปยังห้องแต่ก็โดนมือของเรียวฉุดไว้

 

"เดี๋ยวฉันขับให้ใจร้อนกันไปหมดแบบนี้ฉันไม่ไว้ใจ"คาเมะพยักหน้าอย่างเห็นด้วยแล้วทั้งเรียวและคาเมะก็วิ่งตามอุจิไปทันทีทิ้งความสงบและทุกสายตามามองยูอิจิ

 

"ยูอิจิที่คาซึยะพูดหมายความว่าไง"จินกดเสียงหนักถามเมื่อมองจนร่างของคนรักและเพื่อนลับสายตาไป มองไปยังผู้หญิงข้างกายเพื่อนด้วยแววตาเย็นชาจนเจ้าหล่อนถึงกับก้มหน้าคว้าชายเสื้อยูอิจิมาจับไว้

 

"ก็ไม่ไงฉันก็แค่จูบยูมิอยู่แล้วน้องนายก็ล้มลงไปเอง"ยูอิจิพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งที่ในใจตอนนี้ห่วงไปหมดจนแทบจะอยู๋เฉยไม่ได้

 

"ก็คิดว่ามันแค่ไหนหรือไงไอ้ยู"เสียงโคคิที่แทบจะเป็นตะคอกถามผลักเพื่อนชิดติดกำแพงเมื่อยูอิจิเห็นว่าเรื่องที่ยามะพีสลบไม่ได้เป็นเพราะตัวเอง

 

จินปรายสายตามองผ่านผู้หญิงคนนั้นแล้วมองมาที่หน้าเพื่อนที่ทำเอายูอิจิอยากจะบ้าทำไมเรื่องราวมันถึงกลายเป็นแบบนี้ได้ว่ะเนี่ย"ฉันผิดหวังในตัวนายมานากามารุ"จินเอ่ยเสียงที่เจื่อแววผิดหวังไม่แพ้ด้วยตาและใบหน้าหันหลังเดินไปตามทางเดินที่คาเมะเดินไปซึ่งจุนและโคคิก็เดินตามไปด้วย

 

ยูอิจิมองตามหลังเพื่อนไประบายอารมณ์กับถังเขี่ยบุหรี่แถวนั้นจนล้มคว่ำไม่ป็นท่าจนยูมิสะดุ้งไม่กล้แม้แต่จะเรียกยูอิจิที่หน้าตาเคร่งเครียดและดุดันแล้วเดินออกไปเหมือนลืมว่าเธออยู่ด้วยทิ้งเธอไว้กับคำถามในใจตัวเองว่าทำไมเธอถึงมาอยู่ในเหตุการณ์นี้ได้และเธอทำอะไรผิดถึงโดนผู้ชายเหล่านั้นมองเหมือนว่าเธอคือเนื้อร้ายที่น่ารังเกียจในเมื่อเธอก็แค่ขอบคุณยูอิจิเท่านั้นเอง

 

***************************

TO BE CON~~~

 

นิดนึงรูปที่คนนี้วาดน่ารักมากๆอ่ะเหงด้วยไหมค่ะ

 

ผู้วาดเปงคนจีนมั้งใช้นามว่าTREE's อ่ะ

 

บ้าชนาดเปิดเนตหาแต่มี้อยนิดฮือๆๆๆแต่ยืนยันว่าน่ารักก๊ากก