ゞ（≧ε≦*）-*-~~【LOVe LOVE AKAME】~~-*-(ノ≧∇≦)ノ

จินเคาะนิ้วกับพวงมาลัยเป็นจังหวะเพลงที่ตัวเองฮัมอยู่อารมณ์ดีเกินกว่าจะสนใจรถติดในสภาพการจราจรที่ติดขัดในใจกลางกรุงโตเกียวอีกไม่กี่แยกเขาก็จะถึงโรงแรมของคนรักแล้ว วันนี้เขาไม่มีงานเลยคิดว่าจะพาคนตัวเล็กไปกินข้าวเย็นด้วยกัน อ่า...ขอโทษครับไม่ใช่ว่าไม่มีงานหรอกแต่ผมให้เจ้าโคคิเพื่อนยากทำต่างหากก็มันไม่มีไรที่น่าจะถึงมือผมนี่นา เอาเวลามานั่งมองคนตัวเล็กมีค่ากว่าเยอะมือเรียวสาวพวงมาลัยเลี้ยงเข้าสู่ทางเข้าของโรงแรมเมื่อลงจากรถได้ก็สาวเท้าช้าเข้าโรวแรมอารมณ์ดีจนยิ้มตอบผู้หญิงที่มองเขามาอย่างเอียงอาย แต่ก็ไปสะดุดตากับคนที่จินพอจะจำได้ว่าเป็นเลขาของคาเมะคนนึงเดินตรงเข้าไปหาหวังจะถามว่าคนรักอยู่ที่ได้ แต่พอเลขาคนนั้นเห็นหน้าเขาก็ทำสีหน้าตกใจปนกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจนเขาต้องเลิ่กคิ้วถาม

"คุณจินนัดกับคุณคาซึยะไว้หรือครับ"โฉะอองถามเสียงติดจะงง

"จะมาหาคนรักต้องนัดด้วยหรือ"

"เอ่อ..เปล่าครับแต่ว่า.."จินไม่อยากจะใสใจกับท่าทีที่เหมือนจะพูดอะไรก็ไม่พูดถามถึงคนรักแทน

"เเล้วคาซึยะอยู่ไหนที่ห้องทำงานใช่หรือเปล่า"โฉะอองอยากจะกรีดร้องทำไมเขาต้องเป็นคนมาตอบคำถามอาคานิชิจินด้วย ทำไมขาต้องมาเจอกับคนนี้คนอื่นมีอีกเยอะแยะในโรงแรม ทำไมต้องเป็นเขาแล้วทำไมเขต้องมาสมัครเป็นเลขาคาเมนาชิคาซึยะให้มาตอบคำถามเจ้าตัว ถ้าเขาบอกไปเขาจะโดนลูกหลงหรือเปล่าจากหลายเหตุการณ์ก่อนที่คุณจินกับคุณคาซึยะจะคบกันก็ทำเอาโฉะอองหวาดไปเหมือนกัน

"เม่อกี้ผมพึ่งลงมาส่งคุณคาซึยะหน่ะครับไปกับคุณเอ่อ..."โฉะอองไม่อยากจะเอ่นเลยใช้สายตามองไปยังหน้าประตูของโรงแรมจนจินต้องมาตามสายตาไปและเห็นคนรักเขากำลังจะขึ้นรถไปกับซากุราอิโช จินเดินเร็ซจนแทบเป็นวิ่งแต่ไม่ทันรถคนสีดำคนนั้นวิ่งผ่านหน้าเขาไปแล้ว แม้รถจะออกตัวอย่างเร็วแต่เขาก็ทันเห็นคนรักเขากำลังจับหน้าซากุราอิโชอยู่ ความหงุดหงิด โมโหไม่พอใจพุ่งขึ้นจนแทบระงับไม่อยู่จนคนรอบข้างรู้สึกได้พากันเดินหลบ จินหันควับมายังโฉะออง จนเจ้าตัวแอบสั่นไปกับดวงตาคมกริบนั่น

"เขาไปไหนกัน"เสียงทุ้มกดถามต่ำแทบจะลอดไรฟัน ไปไหนทำไมไม่บอกเขากันคาซึยะแล้วยิ่งไปกับซากุราอิโชด้วยแล้วความผิดในตัวคาเมะที่จินมองเห็นมันยิ่งเพิ่มขึ้นหลายเท่า

"ผมได้ยินเขาบอกจะไปทานข้าวแต่ไม่รู้ที่ไหน"โฉะอองเสียงสั่นกับท่าทางคุกรุ่นนั่น

จินได้ฟังตัวก็ยิ่งร้อนด้วยความโกรธขึ้นรถได้ก็กระชากรถออกไปทันทีทำคนรอบข้างแถวหน้ามองตามด้วยความงุนงง โฉะอองก็ได้แต่ถอนหายใจกับตัวเองนี่ถ้าเขาต้องมารองรับอารมณ์คนรักของเจ้านายบ่อยก็อาจตายได้เหมือนกันแน่แค่เจอไม่กี่รอบโฉะอองก็รู้สึกว่าเขาจะโดนสายนั้นฆ่าตายเสียเเล้วไหนคุณลงบอกว่ามาทำงานเป็นเลขาคุณคาซึยะไม่ลำบากไงคุณลงโกหก

******************************

จินเหยียบคันเร่งเสียมิดเพื่อตามรถคันสีดำให้ทันแต่พอเจอจินกลับขับตามอยู่ข้างหลังไม่ได้คิดจะไปเอาตัวกลับมาอย่างตอนแรก ตามมาจนกระทั่งในห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ยิ่งเห็นแขนเล็กของคนรักเกาะเกี่ยวเเขนของคนอื่นความโมโหยิ่งเพิ่มขึ้น แล้วท่าทางหัวเราะต่อกระซิกกันนั่นอีก ไหนบอกไม่มีอะไรกันไงคาซึยะแต่ท่าทางสนิทสนมกันขนาดนั้นไม่ได้บอกแบบนั้นเลยนิ แล้วยิ่งเห็นสายตาที่ซากุราอิมองคนรักเขามันยิ่งน่าจับตัวไปฆ่านัก นั่นมันสายตาอะไรทำไมเขาจะมองไม่ออก นั่นมันไวใช่มองคนรักแน่นอน

จินเดินตามไปจนกระทั่งถึงร้านอาหารอิตาเลี่ยนร้านหนึ่งในห้าง2คนนั้นเดินไปยังส่วนของVIPและดูท่าทางจะจองไว้ก่อนอยู่แล้ว ถ้าเขาเดินเขาไปตอนนี้จะเป็นอย่างไรคาซึยะจำทำหน้าตาแบบไหน จะรู้สึกผิดไหมที่มากินข้าวกับผู้ชายคนอื่นโดยไม่บอกเขา

ขณะกำลังประมวลผลคิดว่าตัวเองควรทำอย่างไรกับสถานการณ์แบบนี้เสียงหวานดังเรียกชื่อจินจากข้างหลังหลายรอบ แต่ร่างสูงไม่ได้สนใจอยากเรียกก็เรียกไปตอนนี้เขามีเรื่องต้องคิดมากกว่าสนใจใครก็ไม่รู้ แต่มือเรียวขาวที่เล็บตกแต่งไว้สีอ่อนๆแต่ที่ข้อมือเขา จินก็ต้องลอบถอนหายใจแล้วเงยหน้ามองเจ้าของมือเรียวเล็กนั่น

"คุณจินไม่ได้ยินที่เรียวโกะเรียกหรือค่ะ"หญิงสาวถามด้วยน้ำเสียงติดจะน้อย

"ขอโทษครับพอดีคิดอะไรอยู่"จินยิ้มอ่อนเป็นการปลอบใจหญิงสาวที่เขาเสียมารยาท

"หรือค่ะ...คุณจินมาทำอะไรที่นี่ค่ะมาเดินเล่นหรือค่ะ"หญิงสาวถามเพราะเธอไม่เคยได้ยินว่าคนอย่างอาคานิชิจินชอบมาเดินในสถานที่ที่คนพลุกพล่านแบบนี้

"ครับ"จินตอบเธอจะคิดอย่างไรก้ให้เธอคิดไปแต่สายตาก็ยังคงลอบมองเข้าไปในร้าน แต่คำตอบจินทั้งสั้นทั้งห้วนจนหญิงสาวไม่กล้าเอ่ยประโยคต่อไป แต่จินก็รู้สึกได้แล้วสิ่งนึงก็แวบเข้ามาในหัว

"คุณเรียวโกะทานข้าวหรือยังครับ"หญิงสาวตอบว่าไม่ หรือถ้าเธอทานแล้วก็คงต้องตอบรับอาคานิชิจินอยู่ดีใครจะปฏิเสธคำเชิญของผู้ชายที่ดูดีตั้งแต่หัวจรดไปถึงฐานะแบบนี้ได้

"ยังไม่ได้ทานเลยค่ะนี่เรียวโกธคิดว่าจะมาหาอะไรทานพอดี"เธอยิ้มหวานตบท้ายให้

"ถ้างั้นให้เกียรติผมเลี้ยงข้าวคุณเรียวโกะซักมื้อได้ไหมครับ"เธอยิ้มอายกับรอยยิ้มของอาคานิชิจินที่ยิ้มให้เธออ่อนๆ

"เป็นเกียรติแก่เรียวโกะมากกว่าค่ะที่ได้ควงผู้ชายอย่างอาคานิชิจินทานข้าวเที่ยวแบบนี้"จินไม่ได้ตอบอะไรกับคำพูดหญิงสาวแต่สายตากับมองเข้าไปในร้านยังโต๊ะของคนร่างบางนานจาเรียวโกะต้องมองตามสายตาไปและเห็นคาเมนาชิคาซึยะนั่งอยู่ที่นั่งเกือบในสุดของร้าน แล้วก็นึกถึงข่าวลืมที่เข้ามาหนาหูว่าอาคานิชิจินและคาเมนาชิคาซึยะเป็นคนรักกันและตอนนี้อาศัยอยู่ด้วยกันจะเป็นเรื่องจริง

แม้จะเป็นร้านที่คนมากมาย และยิ่งส่วนของVIPยังต้องจองแต่ด้วยอำนาจของอาคานิชไม่มีอะไรที่ไม่สามารถทำได้เมื่อตอนนี้ทั้งจินและเรียวโกะก็เดินเข้าสู่ตัวร้านเป็นที่เรีนยร้อยเรียกสายตาของคนรอบข้างได้เป็นอย่างดีเมื่อทุกคนคุ้นหน้าและจำได้ว่าผู้ชายคนนี้คืออาคานิชิจิน จนมองเลยมายังหญิงสาวข้างตัวที่เป็นผู้โชคดีที่ได้อาคานิชิจินมาคอยดูแลจนเธออดจะยืดอกอย่างภูมิใจไม่ได้

คาเมะที่กำลังคุยอย่างสนุกสนานกับโชก็เงียบไปเมื่อในสายตามีกรอบร่างของจินเดินเข้ามาพร้อมผู้หญิงที่คาเมะจำได้ว่าเขาเจอเธอในวันที่เคยไปทานข้าวกับจินครั้งแรกพยายามทำใจตัวเองให้สงบและคิดว่าจินเเละเธอเป็นเพื่อนกัน เพื่อนจะมากินข้าวกันบ้างก็ไม่แปลกและจินเป็นคนที่มีสังคมเป็นของตัวเอง

คาเมะมองทุกการก้าวเดินของจินที่คอมเอาใจหญิงสาวข้างๆคุยยิ้มให้กับเธอคนนั้นไม่ได้สนใจเลยว่าในร้านนี้มีเขานั่งอยู่ แค่คิดก็รู้สึกแน่นหน้าอกจนเผลอกำมีดซ่อมในเสียวแน่นจนข้อขาว จนจินเดินมายังโต๊ะเขาและเขาคิดว่าจินจะเห็นเขานั่งอยู่แต่จินกลับเดินเลยมันไปหัวใจคาเมะยิ่งบีบรัดอย่างทนไม่ได้จนเผลอครางชื่อจินให้คนร่วมโต๊ะสงสัยจนอดหันมามองตามสายตาคาเมะไม่ได้ เขามั่นใจว่าจินเห็นเขาแน่นอนแต่สายตาที่มองเลยผ่านไปนั่นอะไร เป็นหญิงสาวข้างตัวเสียอีกที่กระตุกแขนจินและชี้ชวนมาทางเขาจินถึงยอมมองมาทางเขาโดยไม่หลบตาและยังจ้องเขาอยู่อย่างนั้นไม่พูดอะไรจนเรียวโกะต้องรีบแทรกขึ้นมา

"บังเอิญจะเลยนะค่ะคาเมนาชิซังมาทานข้าวเหมือนกันหรือค่ะ"คาเมะไม่ได้ตอบคำตอบของหญฺงสาวสายตายังคงจับจ้องที่ใบหน้าคมเมื่อจินจ้องเขาได้แล้วทำไมเขาจะทำไม่ได้อย่างคิดว่าเขาจะยอมแพ้นะ

"ครับคาเมะจังเขามากับผม ผมซากุราอิโชครับ"โชตอบรับขึ้นมาแทนเมื่อเห็นว่าคาเมะเงียบนานจนอีกฝ่านเริ่มหน้าเสีย

"ไม่คิดว่าผมจะพบคุณที่นี่นะครับซากุราอิซัง"คำพูดเหมือนจะตรงไปยังคนตัวเล็กในเมื่อสายตามันยังไม่ละไปไหนคาเมะก็รู้ตัวว่าเขานั่นแหละที่เป็นฝ่ายโดนถาม

"ผมแค่อยากจะพาน้องมาทานข้าวบ้างหลังไม่ได้พบกันนานหน่ะครับ เมื่อก่อนเราสนิทกัน"คาเมะอยากจะกัดลิ้นตัวเองประโยคนั้นจะพูดไปทำไมโชจัง

"เมื่อก่อนหรือครับ ตอนนี้ก็คงใช่ด้วยมั้งครับไม่อย่างนั้นคาเมนาชิซังคงไม่มาทานข้าวกับคุณหรอก ที่ผมเห็นก็ออกจะสนิทสนมกันดี"คำเรียกแทนชื่อคาเมะที่ออกจากปากจินำเอาคาเมะอยากจะร้องโว้ยออกมาดังคนรอบข้างอาจจะเห็นว่านี่เป็นการคุยธรรมดาแต่คาเมะบอกได้เลยว่ามันกดดันที่สุดและเขากำลังโดนจินกดดันอย่างที่สุดเช่นกัน

"ผมขอพาเรียวโกะไปทานข้าวนะครับเธอรอนานเด๊ยวจะหิวแย่"จินยิ้มพร้อมโค้งตัวนิดๆให้โชก่อนจะแตะมือดันหลังหญิงสาวที่ยืนเงียบไปยังโต๊ะไม่ไกลจากคาเมะและโชนัก ไม่มีการทิ้งสายตาไม่มีการเหลียวหลังจินเดินไปกับผู้หญิงคนนั้น

"คาเมะจังถ้าพี่ไม่ได้เข้าใจผิดไปเขากับคาเมะจังมีอะไรที่มากกว่าคนรู้จักใช่ไหม"โชถามขึ้นมาเมื่อยังเห็นสายตาคาเมะยังคงหยุดลงแค่จินไม่คิดจะสนใจอาหารตรงหน้าแม้แต่น้อย

"ใช่...ตอนนี้เราอยู่กับเขา"

"พี่รู้สึกเสียใจเหมือนกันนะที่คาเมะจังบอกกับพี่ตรงแบบนี้"คำพูดของโชทำให้คาเมะต้องละสายจากร่างสูงที่กำลังเอาใจเรียวโกะไม่ห่างมามองสบตาโชแน่วแน่

"โชจังเราขอโทษแต่เรารับความรู้สึกโชจังไม่ได้จริงๆ โชจังคือพี่ชายที่เรารัก"เป็นได้แค่พี่ชายเท่านั้นจริงๆ

"พี่ก็ไม่ได้เรียกร้องอะไร...ถ้าคาเมะจังมีความสุขพี่ก็โอเคแล้ว"โชยิ้มมาให้แต่คาเมะทำได้แค่ยิ้มเฝื่อนตอบกลับไปตอนนี้เขาก็ไม่มีอารมณ์มาใส่ใจความรู้สึกใครเท่าไหร่หรอกในเมื่อตอนนี้ความรู้สึกเขายังควบคุมแทบไม่ได้เลย

"พบกับอาคานิชินานแล้วหรอ"

"ถ้าพบกันประมาณครึ่งปี แต่ถ้าอยู่ด้วยกัน3เดือนได้"

"หว่าแย่จังพี่พยายามตั้งหลายปียังไม่ได้ใจคาเมะจังเลยอาคานิชมาไม่กี่เดือนก็ได้ใจคาเมะจังไปเสียแล้วพี่อิจฉาจริงๆ"

"โชจัง.."คาเมะลากเสียงอ่อน

"พี่ล้อเล่นไม่พูดแล้วก็ได้ทานอาหารดีกว่าเย็นหมดจะไม่อร่อยนะ"คาเมะพยักหน้าหงึกแต่สายตาที่ละจากจินมาได้ไม่นานก็ต้องมองกลับไปอีกแล้วตัวก็ร้อนวาบเมื่อจินกุมือของเรียวโกะไว้มืออีกข้างก็ปัดไปมาแถวแก้มใสสีชมพูอ่อนนั้นแล้วยังรอยยิ้มที่คาเมะคิดเสมอว่าจินมีให้เขาคนเดียวแต่ตอนนี้มันกำลังมอบให้ใครอื่นต่อหน้าต่อตาคาเมะ คุณจินทำแบบนี้กับผมได้ยังครับ

"โชจังเราอยากกลับบ้าน"โชมองตามสายตาคาเมะก็เข้าใจ เป็นใครก็คงเจ็บปวดโกรธกับภาพตรงหน้านั้นแต่คาเมะก็ยังควบคุมมันได้ดี อาคานิชิจินนายกำลังทำให้คาเมะเสียใจนายกล้าดียังไง

"กินอีกหน่อยสิไม่พร่องเลยนะ"

"โชจังเราจะกลับบ้าน"ไม่ใช่การถามไม่ใช่การอ้อนแต่มันคือคำสั่งและโชรู้ดีว่าถ้าไม่ทำตามคาเมะก็คงละลุกเดินออกจากร้านแน่นอน โชถอนหายใจก่อนจะให้สัญญาณบริกรให้มาเช็คบิลก่อนจะจับจูงคาเมะออกจากร้านไป แต่ไม่วายทิ้งสาตาหันไปมองตาคมที่มองตามเขาและคาเมะตั้งแต่ลุกจากเก้าอี้สายตาจินทำเอาโชยิ้มเยาะมองเหมือนจะลุกขึ้นมาฆ่าเขาให้ตายหากทำอะไรมากกว่านั้นโชเลยสนองให้ด้วยการโอบไหล่เล็กเข้าหาตัวเเล้วพากันเดินออกไปทิ้งสายตาที่มีความหมายแค่ว่า

-อย่าคิดว่าจะได้คาเมะไปนะอาคานิชิ-

*****************************************

คาเมะกลับถึงคอนโดประมาณหนึ่งทุ่มและคิดว่าจินจะกลับมาในเวลาไล่เลี่ยกันแต่คาเมะคิดผิดเพราะนี้เวลาล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่แล้วคาเมะยังไม่เห็นจินกลับมาเลย จินไม่เคยเป็นแบบนี้หรือถ้ากลับดึกกว่าสามทุ่มก็จะโทรมาบอกเขา แต่นี้ไม่มีการติดต่อใดๆทั้งสิ้นคาเมะนั่งหมุนโทรศัพท์ในมือจ้องมันเหมือนจะทะลุไปถึงคนทีตัวเองกำลังรอโทรศัพท์

คุณจินไปไหน งานยุ่งไม่มีเวลาหรือกำลังไปต่อกับผู้หญิงคนนั้น คาเมะพยายามทำให้ตัวเองใจเย็นไม่วู่วาม บอกตัวเองให้เชื่อใจในตัวจินผู้หญิงคนนั้นไม่มีอะไรคุณจินเป็นคนอ่อนโยน จะใจดีกำผู้หญิงคนนั้นบ้างก็ไม่แปลก คาเมะพยายามบอกเหตุผลร้อยแปดให้ตัวเองสงบลง พูดทุกอย่างมที่ตัวเองคิดว่ามันจะบรรเทาอาการปวดหนึบให้จางลงไปบ้าง แต่มันก็ช่วยอะไรไม่มากนัก ยิ่งเวลาที่เขารอจินจนล่วงเข้าวัยใหม่ก็ยังไม่เห็น คาเมะอยากจะโทรไปหาแต่ส่วนลึกในจิตใจก็ยังทิฐิกับภาพเมื่อตอนเย็น เลยได้แต่มานั่งจ้องมือถือตัวเองสลับกับประตูห้อง

แต่ความอดทนของคาเมะก็ไม่ได้มีมากนักยิ่งเวลาใกล้เช้าและคาเมะรู้สึกว่าตัวเองรอแล้วรอเล่าก็ยังไม่เห็นร่างคนรักโผล่มาจากกรอบประตูความโมโหหงุดหงิดก็เริ่มก่อตัวขึ้นจนต้องลงเอากับหมอนอิงหลายใบแถวนั้น
เสียงปลดล็อคดังมาจากหน้าห้องคาเมะมองตรงไปยังประตูแทบจะทะลุออกไปหาคนที่ยืนอยู่อีกฝั่ง จินเดินเข้ามาเห็นคาเมะยังไม่นอนก็ชะงักตัวนิดๆกวาดสายตาสำรวจคาเมะยังอยู่ในชุดเดิมยังไม่ได้อาบน้ำแสดงว่านั่งรอเขาตลอด

“ดีจังนะครับคุณจินกลับบ้านมาเอาป่านนี้ดูเวลาบ้างหรือเปล่าว่ากี่โมงแล้ว”

จินเหลือบสายตามองฝาพนังเหมือนจะกวนร่างเล็กก่อนจะตอบออกมาเสียงเรียบเหมือนเรื่องปกติ”ตีสองกว่า ไม่อะไรใช่ไหมงินง่วงอยากนอน”จินเดินผ่านคาเมะไปยัประตูห้องนอนโดยไม่แยแสกับท่าทางขัดใจนั่น
คาเมะหงุดหงิดกับท่าทางเฉยนั่นจนต้องเดินไปคว้าตัวคนที่กำลังเดินผ่านเขากระชากให้หันมาคุยกันใกล้จนได้กลิ่นเหล่าคละคลุ้งออกมาจากตัวร่างสูง

“คุณจินไปดื่มมาหรอครับ”คาเมะถามด้วยเสียงที่แหลมกว่าคิ้วเรยวขมวดแน่นที่เขานั่งรอคุณจินทั้งคืนเพื่ออะไร เขานั่งรอจนแทบบ้าเพราะคุณจินไปดื่มเหล้าเนี่ยนะ เขาไม่อยากจะคิดเลยว่าคุณจินปื่มกับผู้หญิงคนนั้นมารึเปล่า

“และทำไมไม่โทรบอกผมหล่ะครับคาเมะพยายามจะกดเสียงตัวเองให้ปกติที่สุดแต่มันก็สั่นด้วยแงอารมณ์จนจินต้องหันมาหรี่ตามองคนตรงหน้า

“แล้วทำไมจินต้องโทรบอกในเมื่อคาซึยะก็ออกไปกับซากุราอิแหมือนกัน”

“ผมออกไปกับโชจังก็จริงแต่ผมทานข้าวเสร็จก็กลับเลยคุณจินนั่นแหละครับทำไมไม่กลับ”จินเงียบใช้สายตาคมมองคาเมะนิ่งเงียบนานจนคาเมะต้องลอบถอหายใจ

“ถ้าคุณจินโกรธเรื่องที่ผมไม่โทรบอกผมขอโทษครับผมเห็นว่ายังเป็นเวลางานเลยไม่อยากรบกวน”

“เรื่องของคาซึยะไม่เคยเป็นเรื่องรบกวน”ร่างสูงตอบกลับทันควัน

“คุณจินครับคุณจินจะโกรธอะไร ผมก็ขอโทษแล้ว”คาเมะชักจะหมดความอดทนเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีการผ่อนท่าทีลงในคำจอโทษของคาเมะ เขาสิต้องโกรธมากกว่าในเมื่อคุณจินเอาใจผู้หญิงคนนั้นต่อหน้าเขา ทำทั้งที่รู้ว่าเขามองดูอยู่

“จินไม่อยากพูดอีกเพราะเท่าที่จำได้จินพูดไปมากกว่าหนึ่งครั้งเสียอีก”ตอนนี้คาเมะชักจะโกรธจัดเสียแล้วถ้านึกย้อนไปในเรื่องเดิมๆของคุณจินคือเรื่องนั้นหล่ะก็เท่ากับว่าคุณจินไม่เชื่อใจเขาเลย

“ถ้ายังงั้นผมก็ยืนยันคำตอบเดิมครับว่าไม่มีอะไร ทำไมคุณจินไม่เชื่อใจผมบ้างครับผมบอกแล้วว่าโชจังเป็นแค่พี่ชาย หรือใครก็ตามใครจะชอบผมขะสนใจในตัวผมผมไม่เคยใส่ใจ ให้เขาได้มากสุดแค่คนรู้จัก แต่คุณจินไม่ใช่ผมให้คุณจินมากกว่านั้นทำไมคุณจินไม่เชื่อใจผมบ้าง ”คาเมะพูดไปน้ำเสียงก็เริ่มสั่นเขาไม่เข้าใจจริงๆเห็นจินยังคงเงียบไม่พูดอะไรก็พูดต่อในสิ่งที่อยู่ในใจตัวเอง

“แล้วผมหล่ะครับผมพร่ำบอกตัวเองทั้งคืนว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นแค่เพื่อน ผมนั่งรอคุณจินทั้งคืนให้เหตุผลกกับตัวเองที่คุณจินยังไม่กลับว่าคุณจินทำงานหนักจนไม่มีเวลาโทรมาบอกผม ถ้าอย่างนั้นผมคงไม่ผิดใช่ไหมครับที่จะสงสัยแบบคุณบ้างว่าทั้งคืนที่คุณหายไปเราะไปกับคุณเรียวโกะ คุณจินไปเอาใจเขา ยิ้มให้เขาเหมือนที่ทำกับคาซึยะ ก็ไม่ผิดใช่ไหมครับ”น้ำเสียงและแววตาเจ็บปวดที่ส่งตรงมายังทำเอาร่างสูงล้าไปทั้งร่าง แล้วยังน้ำตาใสที่คลอเต็มหน่วยนั่นอีก

“จินไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นแต่จินอยากให้คาซึยะรู้บ้างว่าจินก็หวงของจินเท่านั้นเอง”จินเสียงอ่อนลงเมื่อเห็นน้ำตาใสที่ร่วงหล่นมาตามร่องแก้มจินใจอ่อนกับคาเมะเสมอ

“งั้นหรอครับการที่เกิดเรื่องแบบนั้นเมื่อตอนเย็นแล้วคุณจินยังทิ้งให้ผมรอคุณจินที่บ้านทั้งคืนเรียกว่าความหวงแล้วล่ะก็ผมคงต้องคิดใหม่เรื่องคำว่ารักของคุณจินแล้วหล่ะครับว่ามีให้ผมชั่วคราวหรือเปล่าเพราะขนาดไปกับคนอื่นได้โดยไม่แคร์สายตาผม ไม่แคร์ความรู้สึกผมเลยเนี่ยเรียกว่ารัก”

“อย่ามาดูถูกจินนะ”จินขึงสายตาใส่ร่างบางด้วยความโกรธ ตัวเดินเข้ามาแถบจะชิดคาเมะมือใหญ่บีบต้นแขนคาเมะแน่นจนคาเมะหน้านิ่ว

“ผมไม่ได้ดูถูกครับ”คาเมะพยายามจะสับออกจากคีมเหล็กนั้นแต่มันเหมือนจะเพิ่มความเจ็บให้ตัวเองมากกว่าเมื่อจินเห็นคาเมะดิ้นก็ยิ่งบีบแน่น

“แต่คุณจินทำให้ผมคิดแบบนั้นจริงๆ ในเมื่อผมพยายามแล้วที่จะไม่ทำให้เรื่องมันแย่ลงผมรู้ว่าผิดก็ขอโทษแต่คุณจินไม่ได้ช่วยมันเลย”ตอนนี้คาเมะเกินจะทนแล้วตอนนี้เขาคิดว่าเขาคงไม่เหลือเหตุผลใดต้องพูดกับจินแล้ว คาเมะผลักหน้าอกแกร่งออกเต็มแรงและมันมีผลทำให้คาเมะหลุดออก แต่ก็โดนจินกระชากกลับมาเต็มแรงก่อนจะโดนผลักลงกับโซหาไม่เบานัก

“จินก็พยายามแล้ว”ใช่จินพยายามแล้วเขาไปดื่มกับพวกไอ้ยูมาเพราะคิดว่าถ้ากลับมาคงระเบิดอารมณ์ใส่คาเมะเป็นแน่ แต่ไม่คิดว่าพอกลับมาบ้านแล้วในเวลาล่วงเข้าวันไหมมา2-3ชั่วโมงคาเมะยังรอเขาอยู่ และจินรู้เลยว่าเขายังไม่สามารถระงับอารมณ์หงุดหงิดได้ดีนักแล้วเขายังมาต้องฟังคาเมะพูดเหมือนจะดูถูกความรักที่เขามีให้อีก คาซึยะเองเป็นคนที่ทำให้ความพยายามของจินไม่มีผล

"และคาซึยก็เป็นคนทำให้มันไม่มีผลเอง คาซึยะพูดแบบนี้ได้ยังไงแล้วคาซึยะแคร์จินหรือเปล่าหลายครั้งที่จินคิดว่ามันแค่เพราะความสนิทสนมจากความเป็นเพื่อน พวกเจารู้จักคาซึยะมาก่อนจะสนิทกันบ้างก็ไม่แปลก แต่จินเป็นคนใจแคบไม่ชอบให้คนรักของตัวเองเข้าใกล้ใคร"เสียงที่แทบตะคอกปนกับกลิ่นเหล้าที่คละคลุ้งพร้อมการกระทำที่รุนแรง คาเมะพยายามดิ้นรนหนีเขาไม่เคยเห็นคุณจินรุนแรงขนาดนี้ไม่ว่าจะทะเลาะกันแค่ไหนคุณจินไม่เคยทำให้คาเมะเจ็บ

"แต่ผมก็ไม่อยากจะตอบคำตอบเดิมทุกๆครั้งหรอกนะครับเพราะนั่นหมายความว่าคุณจินไม่ไว้ใจผมเลย ผมเบื่อที่ต้องมาคอยตามอารมณ์คุณ"คาเมะแม้จะสั่นและพยายามดิ้นรนปัดแต่เสียงหวานที่ร้องตอบไปก็ไม่ได้เบานักแถบจะเป็นตะคอกด้วยซ้ำ

"เบื่อหรอคาซึยะบอกว่าเบื่องั้นหรอ"เบื่อหรอคาซึยะบอกว่าเบื่อเขางั้นหรือกล้าดียังไงมาบอกว่าเบื่อเขา

"ปล่อยผม"คาเมะดิ้นรนหนักขึ้นจินก็จาบจ้วงรุนแรงจนคาเมะตระหนกตัวสั่นไปหมดแต่ยังดิ้นรนหนีสุดแรง

"กล้าดียังไง ท่าทางจินคงยอมคาซึยะมากไป จินใจดีไปใช่ไหม"สิ้นคำจินริมฝีปากร้อนแนบลงรุนแรงมือจาบจ้วงเข้ายังใต้เสื้อรุนแรง คาเมะพยายามดิ้นรนปัดป่านสัมผัสร้อน หน้าพยายามสะบัดหนีแต่จินก็ใช้มือบีบคางคาเมะไว้ไม่ปล่อยให้จูบรุนแรงแก่ร่างที่สั่นน้อยๆ คาเมะใช้มือทั้งสองของตัวเองทั้งดันทั้งผลักออกแต่มันก็ไม่มีผล แล้วเจ้าตัวก็มือก่อนจะสวนหมัดลุ่นๆเข้าไปเต็มท้องจินจนจินต้องยอมละออกมาแต่ยังทาบตัวคาเมะไว้

"ทำร้ายจินหรอกล้าทำร้ายจินหรอคาซึยะ"จินมองคาเมะด้วยดวงตาวาววับรวดเร็วเกินกว่าคาเมะจะตั้งตัวจินรวบมือ2ข้างของคาเมะขึ้นเหนือหัวกดขาตัวเองทั้งสองข้างกั้นไม่ให้คาเมะดิ้นได้ปากร้อนไซร้ตามซอกคอขาว คาเมะร่นคอหนีแต่มันไม่มีผลใดกันจินทั้งนั้น

"อย่าคุณจินปล่อยผม...ปล่อย"เสียงหวานที่อ้อนวอนแต่ตอนนี้มันไม่ได้เข้าหูจินซักนิดมือข้างหนึ่งของจินเลื่อนลงปลดกางเกงเอวบางอย่างง่ายดาย คาเมะยิ่งกลัวตัวพยายามจะห่อเข้าหากันน้ำตาที่เพียงแค่คลอแต่ตอนนี้มันกับอาบทั่วทั้งแก้มด้วยความกลัว

"ปล่อยผมเถอะครับคุณจินได้โปรดปล่อยผมเถอะ"คาเมะขอร้องอย่างน่าสงสารตัวสั่นเสียงสะอื้นที่ดังไม่หยุด แต่จินยังคงไม่หยุดกระทำการรุนแรง จนคาเมะหยุดนิ่งไปไม่มีอาการขัดขืนใดอีกจินจึงละหน้าตัวเองจากซอกคอขาวที่เต็มไปด้วยจ้ำสีแดงจากปากร้อนเต็มไปหมด มองหน้าคาเมะจินก็ใจหายคาเมะร้องไห้หนักแต่ไม่มีแล้วเสียงสะอื้นมีแต่น้ำตาที่ไหลอาบแก้มไม่หยุดพร้อมสายตาตัดเพ้อส่งมายังจิน

"คาซึยะ"จินเรียกเสียงเบาแทบจะหายไปในลำคอมือเรียวไล้ไปตามแก้มใสที่อาบน้ำตาแต่คาเมะก็สะบัดหนีทันที น้ำตาที่ไหลมากมายจนจินตกใจและมองย้อนกลับมายังการกระทำของตัวเอง เขาไม่เคยคิดว่าจะรุนแรงกับคาเมะแบบนี้เขาไม่ได้ต้องการทำร้ายคาเมะไม่เคยจะคิดแล้วนี่เขากำลังทำอะไร

"หยุดทำไมหล่ะครับ"คาเมะถามเสียงสั่นด้วยแววตัดเพ้อจนจินตัวชา"จะบังคับผมทำได้อยู่เเล้วนิครับหยุดทำไม แค่นี้มันก็บอกได้ดีพอแล้วว่าคุณจินไม่สนใจความรู้สึกผมเลย"

"ไม่ใช่นะ"จินไม่รู้จะพูดยังไงในเมื่อ เมื่อกี้เขาทำไปด้วอารมณ์จริงไม่ได้สนใจเสียงอ้อนวอนของคาเมะที่ขอให้เขาปล่อยเลยซักนิดแล้ว เขาบังคับคาเมะด้วยความตั้งใจแต่จะให้เขาทำยังไง

คาเมะอาศัยแรงเฮือกสุดท้ายของตัวเองผลักจินที่เผลออกเเล้วมุดตัวเองเข้าสู่ห้องตัวเองไปทันที จินไม่ได้ตามไปแต่อย่างใดตอนนี้เขาหหงุดหงิดตัวเองโกรธตัวเองจนไม่รู้จะทำยังไงทำไมเขาถึงบังคับคาเมะแบบนี้ทำไมถึงทำใหคาเมะเสียใจ ทำไมถึงทำแบบนี้ด้วยอารมณ์ ไม่ใช่เขาไม่เชื่อใจคาเมะแต่การกระทำของคาเมะบ้างครั้งก็ทำให้เขาไม่เข้าใจว่าเขาสำคัญในระดับเดียวกับที่เขาให้หรือเปล่า คาเมะไปยิ้มไปกอดกับคนอื่นเขาจะทนได้อย่างไร

จินเสยผมตัวเองหลายๆทีอย่างคนไม่รู้จะทำยังไงแล้วเสียงโทรศัพท์บนโต๊ะรับแขกก็ดังขึ้นมันมาจากโทรศัพท์คาเมะแต่จินไม่ได้สนใจ แต่มันยังดังต่อกันหลายๆรอบจนจินชักรำคาญเวลาใกล้เช้าแบบนี้ใครยังคิดจะโทรมากัน จินคว้าโทรศัพท์เครื่องจิ๋วที่ร้องไม่หยุดขึ้นมามองดูชื่อก็อยากจะขว้างมันทิ้งเสียตรงนั้น ซากุราอิโชจะโทรมาทำไมกันเวลาแบบนี้ไม่มีเกรงใจกันเลยนะ จินกดรับแต่ไม่ได้ตอบเสียงปลายสายไป

-คาเมะจังขอโทษที่พี่โทรมาเวลานี้แต่พี่ร้อนใจอยากพูด- เหอะคาเมะจังงั้นหรอเรียกซะสนิทสนมเลยนะ

"ครับ"จินตอบเสียงติดจะงัวเงียกลับไป

-เรื่องแหวนหน่ะไม่เป็นไรไม่ต้องคิดมากหรอกถ้ามันหายพี่ไม่ได้โกรธอะไรเลย- แหวนงั้นหรือจะใช่แหวนวงนั้นหรือเปล่า

-ส่วนคำตอบพี่ดีใจที่คาเมะจังตอบพี่มาตรงๆ ส่วนเรื่องแหวนไม่เป็นไรเพราะพี่ตั้งใจให้คาเมะจังอยู่เเล้ว แต่พี่ยังรักคาเมะจังเหมือนเดิมนะมันอาจจะใช้เวลาหน่อยแต่พี่จะอยู่จนกว่าจะมั่นใจ...-โชพูดอะไรต่อจินไม่ได้ฟังเเล้วว่าโทรศัพท์ทิ้งมันส่งไว้แถวนั้น คำตอบอะไรคาเมะตอบคำตอบอะไรแล้วแหวนนั้นมันเกี่ยวกันยังไงจินอยากจะพังประตูเข้าไปถามนักแต่เสียงสะอื้นเบาที่ลอดผ่านประตูมามันทำให้จินไม่กล้าแม้แต่จะเคาะประตูได้แต่กลับหลังหันกลับเข้าห้องตัวเองไป

ทำไมเรื่องราวมันถึงเป็นแบบนี้ เขาจะทำอย่างไรดีเขาคิดไม่ออกเลยจริงๆ คำตอบของคาเมะคืออะไร ตอบรับรักโชไปงั้นหรือตอบปฏิเสธ จินคิดจนปวดหัวก็คิดไม่ออกแต่เขามั่นใจอยู่อย่างเดียวในตอนนี้คือเขาจะไม่มีวันปล่อยคาซึยะไป

******************************

1อาทิตย์แล้วที่คาเมะยังไม่เคยคุยกับจินเกิน3ประโยคทุกอย่างดูเหมือนจะปกติแต่มันไม่ปกติ ทุกวันคาเมะจะตื่นแต่เช้าตามเวลาเพื่อทำอาหารเช้าและไปทำงานแต่จินจะมีแค่บางวันที่ออกมาในเวลาเดียวกับคาเมะนอกนั้นดูเหมือนร่างสูงจะจงใจตื่นสายเพื่อไม่ต้องเจอหน้าคาเมะ คาเมะก็ไม่คิดจะไปเคาะห้องให้ออกมาทานข้าวด้วยกันเพราะนั่นหมายถึงคาเมะยอมลงก่อนซึ่งเขาไม่ยอม ตกเย็นคาเมะก็กลับตามปกติเท่าที่เวลาจะอำนวยให้กลับได้ แต่จินกลับมาในเวลาเที่ยงคืนทุกวัน

2-3คืนแรกคาเมะนั่งดูทีวีเพื่อรอจนดึกดื่นและรู้ว่าทุกวันจินกลับมาพร้อมกลิ่นเหล้าที่คละคลุ้งคาเมะทำเพียงแค่ปรายตาใส่ร่างสูงแล้วเดินเข้าห้องไปหลังจากนั้นคาเมะก็ไม่เคยนั่งรอจินอีก มีแต่กับข้าวที่วางอยู่บนโต๊ะทิ้งไว้ให้ และทุกเช้าคาเมะจะออกมาดูว่ามันพร่องไหม และมันก็พร่องลงทุกวันแม้มันจะไม่หมดแต่มันก็ทำให้ใจคาเมะดีใจนิดที่จินทานข้าวที่เขาทำไม่ได้ทิ้งมันไว้หรือเถลงถึงขยะอย่างที่คิด

แต่นี่มันก็เป็นเวลาที่นานเกินไปแล้วที่จินไม่ได้มาคุยดีๆกับเขาเลยและเขาคิดว่ายามะพีและอุจิเริ่มจะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับจินเเล้วเพราะเมื่อวานอุจิโทรมาถามเขาว่าสบายดีไหมมีเรื่องอะไรหรือเปล่าแล้วเจ้าตัวก็บ่นเรื่องที่เดี๋ยวนี้เรียวโดนจินลากไปดื่มด้วยกันทุกวันคาเมะก็ได้แต่ตอบว่าไม่มีอะไรมาวันี้ยามะพีก็โทรมาหาเขาถามในเรื่องเดียวกันและคาเมะก็ปฏิเสธไปแม้ยามะพีจะถามย้ำากน้ำเสียงคาเมะที่ไม่สู้ดีนักแต่คาเมะก็ปฏิเสธเพราะเขาไม่อยากให้คนอื่นต้องมาทุกข์ร้อนเรื่องของตัวเอง แต่ตอนนี้คาเมะก็สบายใจได้อย่างหนึ่งที่ทุกคืนที่จินกลับดึกไม่ได้ไปไหนกับใครอย่างที่คาเมะนึกกลัวแต่คุณจินอยู่กับเพื่อนของตัวเอง

“คาซึยะตอบพี่ซินี่มันอะไรกัน”อายูมิผลักบานประตูเข้ามาเดินเร็วมาโยนหนังสือพิมพ์ฉบันหนึ่งด้วยแรงไม่เบานักบนแฟ้มที่คาเมะอ่านอยู่ คาเมะเลิกคิ้วมองหน้าพี่สาวต่างสายเลือดก่อนจะก้มลงหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่านมันเป็นข่าวในหน้าสังคม ไล่สายตาไปตามตัวอักษรตัวใหญ่ที่พาดขึ้นหัวกระดาษไล่สายตาอ่านมันซ้ำอีกที คาเมะเงียบไปจาอายูมิชักจะหงุดหงิดขึ้นทุกทีช่วยมีปฏิกิรายาอะไรหน่อยได้ไหมคาซึยะ นี่มันพาดหัวข่าวว่าอาคานิชิจินกับชิโนฮาร่าเรียวโกะกำลังคบกันดูใจกันมาซักพักแล้ว และท่าทางจะเป็นตัวจริงเพราะช่วงนี้ชายหนุ่งควงสาวเจ้าออกมาทานข้าวเป็นว่าเล่น หักลบประเด็นที่ว่าตอนนี้ตัวเองมีคนรักเป็นลูกชายคนเล็กของเจ้าพ่อเครือโรงแรม

“นี่เห็นไหมเห็นหรือเปล่าคาซึยะนี่มันข่าวอะไรแล้รูปอีกมาพร้อมทั้งข่าวทั้งรูปอาคานิชิจินมันจะกล้าไปแล้วมั้ง”อายูมิจิ้มนิ้วตัวเองแรงๆกับหนังสือพิมพ์ตรงรูปที่พาดอยู่บนหนังสือพิมพ์ คิดถึงหน้าจริงของเจ้าของข่าวก็อยากจะจิ้มมันแรงๆไปกว่านี้ให้หน้าหล่อมันเป็นรอยบ้าง

"ช่างสิครับสนทำไม"คาเมะพูดเสียงเรียบแต่ในใจมันตรงกันข้าม นี่มันอะไรกันหรือนี่คือคำตอบของคุณจินในช่วง1สัปดาห์ที่ผ่านมากัน

"ช่างอะไรพี่ไม่คิดว่าจินจะทำแบบนี้เลยนะเเล้วทำไมต้องเป็นยัยนี่ก็ไม่รู้ใครก็รูหล่ว่าหล่อนต้องการจะจับจินมาตั้งนานแล้วจินก็ยังไปยุ่งด้วยอีก"

"มันก็เรื่องของเค้านี่ครับ"

"คาซึยะมันจะเรื่องของเขาได้ยังไงจินเป็นแฟนเรานะ จินจะไปทำแบบนี้กับคนอื่นได้ไงแบบนี้มันไม่ไว้หน้ากันแล้วหล่ะ เหอะพี่ขอเดานะที่พี่ไม่เห็นหน้าจินในอาทิตย์นี่เพราะพวกเรามีเรื่องทะเลาพกันอยู่ใช่ไหม"อายูมิแถบจะขึ้นเสียงสูงนึกไปถึงอาทิตย์นี้ที่เขายังไม่เห็นหน้าหล่อของเพื่อนก็นึกขึ้นได้ว่ามันผิดปกติเพราะโดยส่วนใหญ่จินจะเป็นคนมารับคาเมะกลับบ้านเองด้วยซ้ำถ้าไม่ได้ยุ่งจัดจริงๆ

คาเมะนิ่งไปนานจนอายูมิแปลกใจแล้วก็สังเกตได้ว่าคาเมะตัวสั่นอายูมิเดินอ้อมโต๊ะเข้าไปดูใกล้ย่อตัวลงระดับเดียวกับใบหน้าคาเมะก็รู้ทันทน้องชายที่รักร้องไห้เสียแล้ว อายูมิดุงตัวคาเมะเข้ามากอดลูบหัวลูบหลังเบาๆแต่มันยิ่งทำให้คาเมะยิ่งร้องหนักกว่าเดิม คาเมะซุกตัวเข้ากอดหญิงสาวแน่นราวกับโหยหาความอบอุ่มที่1อาทิตย์ที่เขาไม่ได้รับเลยจากคนรัก

"เห็นทีพี่ต้องไปคุยกับจินแล้วว่าทำแบบนี้ไปทำไม"

"อย่านะเรื่องนี้เราจัดการเอง เราก็แค่อยากรู้ว่าเค้าจะทำยังไงต่อไปถ้าเขาไม่แคร์เราเเล้ว เราก็จะให้มันจบไปทั้งแบบนี้เขาอยากจะไปรักใครต่อก็รักไป"แม้มันจะเป็นคำพูดที่พูดเองแต่คาเมะก็เสียใจจนแทบรับไม่ได้ถ้าจินจะไปรักคนอื่นจริงๆ

"คาซึยะ"อายูมิปลอบคาเมะถึงคาเมะบอกว่าจะจัดการเองแต่ถ้าเธอไม่ทำอะไรเลยคงไม่ได้ จินนะจินตอนจะรักหล่ะจะเป็นจะตายทำทุกอย่างแล้วตอนนี้มันอะไร เธอไไม่เชื่อหรอกว่าจินจะทำแบบนี้แบบไม่มีเหตุผลจินรักคนยากจะตายและเธอก็พึ่งจะเห็นว่าคาเมะเปนคนแรกที่คนอย่างอาคานิจินทุ่มเทให้ขนาดนี้ไม่มีทางที่จินจะมาปล่อยคาเมะไปง่ายๆหรอกแบบนี้เรื่องมันต้องมีที่มา

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทรกความเงียบและเสียงสะอื้นเบาของคาเมะขึ้นมาคาเมะดึงตัวเองออกจากอ้อมกอดของพี่สาวต่างสายเลือดปาดน้ำตาบนใบหน้าออกรวบรวมสตืตัวเองให้เข้าที่ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมามองเห็นเป็นชื่อใครก็รีบกดรับ

"ฮัลโหล....ได้แล้วเราจะรอ..เจอกันเย็นนี้นะ..บาย"คาเมะกดวางสายได้สายตาคำถามจากพี่สาว

"โชจังไงอายูจังจำได้ไหมโชจังกลับมาซักพักแล้วหล่ะ"คาเมะพูดด้วยน้ำเสียงที่เจ้าตัวพยายามจะทำให้มันใสขึ้นแต่น้ำตาที่มันคลออยู่ก็ยังล่วงหล่นบนแก้มใสจนอายูมิต้องช่วยปาดมันออกไป

"จินเคยไปเจอโชอยู่กับคาซึยะด้วยใช่ไหม"คาเมะพยักหน้าเมื่อคิดถึงสาเหตุทั้งหมดจะว่ามาจากเรื่องนี้มันก็คงไม่ผิด อายูมิเข้าใจทันทีเลยว่าเองราวเป็นอย่างไรเพราะถ้าก็ดูสายตาของโชที่มื่อก่อนมองคาซึยะออกและไม่แปลกใจเลยที่จินจะมองออกเหมือนกับเธอด้วยมิน่าจินถึงทำตัวเเแบบนี้

"แล้วเย็นนี้จะไปกับโชหรอ"

"อืม...จะไปช่วยดูของให้ไอจังหน่ะใกล้วันเกิดไอจังเเล้ว"อายูมิพยักหน้าแล้วยิ้มให้เธอต้องคุยกับจินจริงซะเเล้วซิไม่อย่างนั้นจินก็คงจะทำอะไรโง่ๆให่คาซึยะเสียใจแบบนี้ต่อไปอีก

********************************

TO BE CON~~~